Richard Rorty is vorige week overleden. Ik was een fan.
De afgelopen jaren heb ik vaak gedacht: ‘Hij zal eerdaags
overlijden. Wat zal dat een schok zijn.’ Gek genoeg viel dat mee. Misschien
heeft juist het feit dat ik me min of meer had voorbereid, geholpen.
In Nederlandse filosofiekringen was Rorty weinig geliefd.
Hij schreef te goed, te toegankelijk. Daar houden Nederlandse filosofen niet
van. Hier moet het vooral niet te volgen en niet om door te komen zijn.
Rorty hield van bloemen (orchideeën) en van vogels. De
aflevering van de VPRO-serie ‘Van de schoonheid en de troost’ waarin hij
figureerde kwam niet van de grond zolang het over hemzelf en zijn filosofie
ging, maar werd prachtig en ontroerend toen het over vogels ging.
Ja, dat is een treurigstemmende gedachte. Dat ik me er niet
meer op kan verheugen dat ik misschien nog ooit een keer met Rorty over de
filosofie van het vogelen zal kunnen praten.