
Deze knappe jongeman is Jaya, de zoon van onze vrienden Elly en Jaro. Hij is maar een maand of vijf ouder dan onze Lorelei, maar wat maakt dat veel uit. Lorelei is, ondanks dat ze (natuurlijk!) een geweldige ontwikkeling doormaakt, nog een echte baby, terwijl Jaya zo naar een school voor deftige jongetjes kan.
Richard Rorty is vorige week overleden. Ik was een fan.
De afgelopen jaren heb ik vaak gedacht: ‘Hij zal eerdaags
overlijden. Wat zal dat een schok zijn.’ Gek genoeg viel dat mee. Misschien
heeft juist het feit dat ik me min of meer had voorbereid, geholpen.
In Nederlandse filosofiekringen was Rorty weinig geliefd.
Hij schreef te goed, te toegankelijk. Daar houden Nederlandse filosofen niet
van. Hier moet het vooral niet te volgen en niet om door te komen zijn.
Rorty hield van bloemen (orchideeën) en van vogels. De
aflevering van de VPRO-serie ‘Van de schoonheid en de troost’ waarin hij
figureerde kwam niet van de grond zolang het over hemzelf en zijn filosofie
ging, maar werd prachtig en ontroerend toen het over vogels ging.
Ja, dat is een treurigstemmende gedachte. Dat ik me er niet
meer op kan verheugen dat ik misschien nog ooit een keer met Rorty over de
filosofie van het vogelen zal kunnen praten.

In het hart van Hillegersberg staat de Hillegondakerk met daarnaast het dorpskerkhofje. Lieflijke graven tussen het lover. Alles zo rustig en sereen. Als je dan toch ergens dood gevonden wilt worden…

In onze tuin is het elk voorjaar een darwinistisch festijn. We laten maar niet zien waar onze twee suffe katten, die zich dan medogenloze killers tonen, mee thuis komen. Laten we het erop houden dat een zieltogende lijster, die prachtige vogel, heel erg was, hoewel ook vermoorde merels een naar gezicht zijn. En het gegil van kikkers die uiteengereten worden, vinden we toch wat te cru voor onze podcast. Onze poezen moeten gelukkig niets hebben van het paar eenden dat onze tuin elk jaar opzoekt voor de reproduktie. Toch is het ook voor hun een struggle for life. Vorige maand bedelden er zo'n tien kleintjes om brood; elke dag werden het minder en toen zagen we ze helemaal niet meer. Maar de ouders zijn volhouders. Weer is er nestje, en opnieuw verdringen verrukkelijke pluiseendjes zich om de korstjes. We duimen voor ze; Darwin weet wel beter.
Meer archieven
2005 April
2005 Juni
2005 Juli
2005 Augustus
2005 September
2005 Oktober
2005 November
2005 December
2006 Januari
2006 Februari
2006 Maart
2006 April
2006 Mei
2006 Juni
2006 Juli
2006 Augustus
2006 September
2006 Oktober
2006 November
2006 December
2007 Januari
2007 Februari
2007 Maart
2007 April
2007 Mei
2007 Juni
2007 Juli
2010 Augustus