• 
• 
• 

30 keer Dunya

Vandaag in het park bij de Euromast in Rotterdam: ouderwets multicultureel op het dertigste Dunya festival.

Wie redt de Wageningse Berg?

Het bordje “verboden toegang” weegt niet op tegen de verlokking van het kleine gat dat al in het hek zit, en de spijlen die zo makkelijk nog ietsje verder buigen. Mijn vriend Steven en ik kruipen door het hek, en daar staan we, in het roemruchte stadion van FC Wageningen. Daar is het doel, waar de fameuze goalgetter Gerdo Hazelhekke zo vaak scoorde. De spelerstunnel, waar spelers van de topclubs op knikkende knieën uitkwamen voor een pot op de Berg. De ereloge, waar Wageningse notabelen een vaste plek hadden.

Maar de club is in 1990 failliet gegaan. De vele plannen om het terrein een andere bestemming te geven sneuvelden. En dus takelt het stadion steeds verder af. We wilden natuurlijk graag de tribune op, maar de gaten in het dak en de losse planken weerhielden ons. Rond de dug-out bloeien lieve bloempjes. Door de betonnen vloeren van de statribunes zijn bomen gegroeid.

Toch zijn er tekenen van leven. Het gras is kort, dus er is iemand die het maait. En van de bomen door het beton resten alleen de stronken, de rest is afgevoerd. Bijna surrealistisch is dat een lamp bij Party Restaurant de Berg, direct naast de hoofdtribune, nog keurig aanfloept als je in de buurt komt van de sensor.

Wie de lokaties heeft gezien van die superstadions van Ajax, AZ en Den Haag betreurt de teloorgang van FC Wageningen. Prachtig ligt het, midden in een villawijk, omgeven door groen, en slechts te bereiken via een smal weggetje door het bos. Gerdo c.s, is het niet tijd voor een ultieme poging hier iets heel moois van te maken?

Waterwild

De molenaar is bij een fokker van exotische watervogels geweest. Rond de molen aan de Rotte ontwaarden wij naast een koppeltje Carolina-eenden en Mandarijneenden (niet op de foto) nog een charmant eendenpaartje met blauwe snaveltjes die we niet thuis hebben kunnen brengen. De nijlgans die zich hier niet van zijn allerelegantste kant laat zien, is niet minder exotisch, maar inmiddels algemeen in Hillegersberg en de rest van Nederland.

Overstekend wild

Zeldzaam zijn ze niet in Nederland. Als je een beetje oplet (en niet alleen maar in hartje stad vertoeft) zie je ze vaak. Toch blijft het altijd een vreugdevolle gebeurtenis. Een ree zien. Of een stel reeën. Want meestal zie je ze in een klein clubje, van vier of vijf exemplaren. Deze stak onverhoeds over. Met zo’n typisch reeënhuppeltje. Een fotomoment dat niet mocht worden gemist.

• 
• 
•