• 
• 
• 

De brug

Ik hou van de bruggen van het Vondelpark. Niet opdringerig, niet protserig zijn ze. Maar stil en bescheiden. Hun schoonheid kan je gemakkelijk ontgaan als je geen speciale aandacht aan ze besteed. Wie dat wel doet en ze oversteekt met een kinderwagen, kan zich zomaar Mary Poppins wanen.

Vondelpark

Hippe, zelfbewuste Amsterdammers op een herfstige zondag in het Vondelpark. Met kinderwagens, bakfietsen, op skeelers of hardloopschoenen. Het oude park verdraagt ze geduldig. Straks zijn ze weg. Terug naar hun hip ingerichte huizen of zelfbewust pratend in een hip café. Dan is het park weer met zichzelf alleen. En kan het zich weer laten terugzakken in melancholiek gepeins zoals oude parken dat kunnen doen.

Europa

Weinig zo treurig als monumenten en oude gebouwen die met geld van Europa worden opgeknapt of in ere hersteld. In Drenthe wemelt het ervan. Heel Veenhuizen gaat op de schop met geld van Europa. Net als de havezate Mensinge bij Roden, hier op de foto. Tijdens de opknapfase ziet zo’n terrein eruit als Rotterdam eruit moet hebben gezien na het bombardement in de Tweede Wereldoorlog. Alleen staat er dan een groot trots bord voor met de bekende gouden sterren tegen een blauwe achtergrond wie verantwoordelijk is voor deze kaalslag. Na de verbouwing ziet het er zo mogelijk nog droeviger uit. Alles mooi en glad en opgepoetst, maar ook leeg, kil en nep. Als die nieuwe jaren-dertig-cataloguswoningen die overal opduiken. Waarom kan in Nederland nou nooit eens iets gewoon oud worden en blijven? Laat gebouwen langzaam veranderen in ruines, zoals in Frankrijk en Spanje nog wel gebeurd. Laat het verval gewoon toeslaan. Gebouwen die langzamerhand vergroeien met en opgegeten worden door hun omgeving. Dat is pas schoonheid. Kan Europa dat niet gaan sponsoren?

• 
• 
•