• 
• 
• 

Daffodils

Een van de beroemdste gedichten van de grote Britse romantische dichter William Wordsworth is ‘I wandered lonely as a cloud’ (1807) over narcissen die dansen in de wind. Oversentimenteel. Over de top. Maar prachtig. In onze bostuin in Drenthe staan bosviooltjes, geen narcissen. Maar nu ze op hun hoogtepunt zijn, moet ik aan het gedicht van Wordsworth denken.

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o’er vales and hills
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils
Beside the lake, beneath the trees
Fluttering and dancing in the breeze

(…)

Sissy

Webloggers zijn poezenmensen. Wij vormen daarop geen uitzondering.

Dit is onze Sissy.

Sissy is de neuroot. De kat die in de auto de hele weg blèrt en nat van het zweet op de plaats van bestemming aankomt. De kat die zo overgeprikkeld raakt wanneer je haar een tijdje aait dat ze plotseling begint te bijten. De kat die er niet tegen kan als je haar van bovenaf benadert. Voor je het weet, heb je een haal te pakken. Dat doen wij dus ook niet, haar van bovenaf benaderen. Als poezenmens heb je je maar aan te passen.

Saai

Zou er een prijs uitgereikt worden voor het saaiste landschap van Nederland, dan gooide het Fochteloërveen hoge ogen. Een eindeloze vlakte met geel stro-achtig gewas (pijpestrootje). Hier en daar een desolaat boompje, een eenzame struik. Dodelijk saai. Het verveelt nooit

Jaaaah, lente. Eindelijk.

Contrast

Kenianen, Kenianen, Kenianen. Ethiopiërs. Dan een hele tijd niks. En dan de rest. Het moet een vreemd gezicht zijn voor een alien die ergens ver weg vanaf een plek in de ruimte met een supertelescoop naar ons aardbewoners tuurt. Kleine, magere, taaie zwarte wezentjes in korte broekjes die zich snel voortbewegen, gadegeslagen en aangemoedigd door weldoorvoede, pafferige, in dikke lagen textiel verpakte soortgenoten. Hoewel soortgenoten? Hoe groot kan het contrast zijn tussen twee mensen?

Afzien

Waarom gaan mensen naar een marathon kijken? Leedvermaak? Een marathon is toch vooral een parade van mensen die pijn lijden, ontzettend afzien, zichzelf onverantwoord afbeulen, volkomen in zichzelf gekeerd zijn. Wat je allemaal niet aan verkrampte en verstijfde lijven, lijfjes en gezichten aan je voorbij ziet trekken. Heroïsch? Niet zelden is het vooral pijnlijk om naar te kijken. Het enige verschil met de openbare terechtstellingen waar middeleeuwers graag naar gingen kijken, lijkt soms te zijn dat dit vrijwillig is. (Hoewel…) Maar soms is er dan toch ineens zo’n moment van ontspanning. Van vreugde. Van interactie tussen toeschouwers en loper. Dat zijn mooie momenten.

Sammy

Daar loopt ie. Sammy Korir, winnaar van de Rotterdamse marathon 2006, op weg naar de 34 kilometer. We zijn toch maar even gaan kijken op deze prachtige zonnige dag. En als je er dan toch bent, is het ook wel leuk. Het routineus spelende dweilorkestje, de gewichtig kijkende agenten, de bij elke passerende loper trouwhartig applaudisserende toeschouwers, de onderling grapjes makende Rode-Kruismedewerkers die tegelijkertijd uitstralen dat ze heus wel .adequaat zullen optreden als dat nodig is. Zelf vind ik de rondcirkelende helikopters altijd het meest opwindend. Ik telde er op een gegeven moment vier tegelijk. Dan weet je dat er echt iets aan de hand is. Iets spannends.

Futen en meerkoeten

In de Rotte bij de Irenebrug was vlak langs een rietkraagje een strijd gaande tussen een futenpaar en twee meerkoeten om een nest. Ik weet niet aan welk stelletje het nest toebehoorde. Wij mensen zijn natuurlijk geneigd partij te kiezen voor de sierlijke futen en niet voor de plompe, agressieve meerkoeten die niet voor niks de ‘pitbulls onder de watervogels’ worden genoemd. De futen zwommen steeds aarzelend in de richting van het nest om zich schielijk terug te trekken als de meerkoeten met gestrekte nek een sprintje trokken om hun concurrenten te verjagen. Toen ik wegging was de strijd nog niet beslist. Binnenkort toch maar eens gaan kijken

De Maas

• 
• 
•