• 
• 
• 

Under the bridge

Het mooiste nummer van de Red Hot Chilli Peppers

Zen en de kunst van het houden van koikarpers

Koikarpers. Ik wist wat het waren. Meer niet. Tot ik laatst in een tuincentrum belandde met een vijver waarin tien tot vijftien van deze vissen rondzwommen. Zeker een kwartier heb ik met open mond staan kijken. Naar het trage glijden en draaien, stijgen en dalen van deze koninklijke gekleurde waterwezens. Ik vergat alles om me heen. Raakte in een soort trance. Een toestand van hypnose.

Nu weet ik wat ik worden wil als ik groot ben. Geen boswachter geen dierenarts, geen schaapherder, geen dolfijnentrainer. Ik wil monnik de worden die in een zenklooster voor de koikarpers zorgt. Elke dag urenlang aan de rand van een vijver zitten met koikarpers. Alleen maar kijken.

Als ik dan nog niet verlicht wordt, is er geen hoop meer.

This is Rotterdam

Niets idyllisch’ of Ot en Sien-achtigs aan deze beelden van onze grote havenstad. Wel romantiek. Maar van een ander soort. Je kunt je bij het zien van deze beelden een zeeman wanen op de grote vaart die de stad binnenkomt. ‘This is Rotterdam, man.’

Brienenoordbrug, Rotterdam

Hindericus Scheepstra

Waar ik vroeger woonde, in Zwolle, was een Scheepstra-school. Misschien is die school wel naar Hindericus Scheepstra genoemd. Ik had nog nooit van de goede man gehoord. En waarschijnlijk geldt dat voor heel, veel mensen. Ot en Sien daarentegen kent iedereen. De uit het Drentse Roden afkomstige onderwijzer Scheepstra was de schrijver van de boekjes over Ot en Sien die tot ons collectieve historische bewustzijn behoren.

Scheepstra’s onbekendheid steekt niet alleen schamel af bij de roem van het door hem geschapen dus, maar ook bij die van Cornelis Jetses, die de boekjes illustreerde. Gelukkig eert Roden, Scheepstra’s geboorteplaats, hem met dit beeld. Wie Roden binnenkomt vanuit het dorpje Lieveren rijdt er vanzelf tegenaan. Een passende plek. Hier is Drenthe nog zo idyllisch en rustiek dat het niet veel moeite kost jezelf terug te wanen in de tijd van Ot en Sien.

Het romantische landschap

Terug naar de tijd van Ot en Sien. In Drenthe is dat niet zo moeilijk. Filosoof Maarten Doorman betoogt in zijn boek ‘De romantische orde’ dat ons tijdsgewricht nog steeds door en door romantisch is. De jongerenrevolte van de jaren zestig, de hedendaagse verering van het jongzijn, onze ongebreidelde hang naar zelfontplooiing, naar authenticiteit, naar worden wie je in diepte wezen bent. Allemaal uitingen van onze in de romantiek ontstane manier van ervaren van de werkelijkheid. Voor onze beleving van natuur en landschap gaat de hypothese van Doorman beslist op. Goethe en Wordsworth zijn nog springlevend. De natuur als spiegel van het gemoed. Als bron van inspiratie. Het landschap als plek om in contact te komen met een geïdealiseerd verleden. Met het hogere, of met het andere. Met ‘het buiten van de geest’ zoals de hedendaagse romanticus Ton Lemaire, het noemt..

Er wordt door sommige deskundigen met dédain over deze ouderwetse manier van beleving van natuur en landschap gesproken. De natuur is niet bezield, zeggen zij. Maar een object, waarover wij vrijelijk kunnen beschikken. Een ding dat maakbaar is. Dat wij geheel naar onze zin kunnen inrichten. Die deskundige hebben natuurlijk gelijk. De natuur ìs voor ons ook een object. Iets om volkomen naar onze hand te zetten. Wij richten onze zogenaamde vrije natuur in zoals we dat met onze achtertuin doen. En juist dat vermogen stelt ons in staat om onze romantische neigingen uit te leven. Om het Drentse landschap zo te maken dat we er ons terug kunnen wanen in de tijd van Ot en Sien.

En zolang het dit soort prachtige plaatjes op levert, zie ik niet wat daar mis mee is.

De winter

De winter is hardnekkig dit jaar. Terwijl het voorjaar staat te dringen, de vogels ’s morgens steeds harder gaan fluiten en opzichtig met takjes in het rond beginnen te vliegen, ik ’s nachts wakker word van krols kattengejank en die vervelende kater uit de buurt net als vorig jaar ’s nachts weer door ons kattenluikje naar binnenkomt om onze gang onder te sproeien (die theemutsen die zich onze poezen noemen, doen er toch niks op uit), blijft de winter ons maar halsstarrig lastig vallen met nachtvorst, plotselinge sneeuwbuien en gladde wegen. Veel mooie plaatjes heeft ie ons gegeven dit jaar, zoals dit idyllische beeld van een mistroostige pony in een wit weiland. Maar van mij mag tie weg, de winter. Geef mij zon, warmte en bloemen.

De lege plek

Hartverscheurende taferelen in de voortuin. We gaan een fietsenhok bouwen. Samen met onze buren. Daarvoor moeten helaas een paar struiken weg. In een daarvan, een mooie donkere dichtbebladerde hulst broedde jarenlang een merelpaartje. Vorig jaar hebben ze minstens twee nestjes jongen grootgebracht. Maar de hulst moest weg. Tot grote schrik en ontsteltenis van het merelechtpaartje. Luid protesterend vlogen ze de tuin – van tak naar tak – toen de zoon van onze buren met een bijl de wortels begon door te hakken. Nu de struik weg is, komen ze zich er telkens weer van vergewissen dat hun nestplek sinds jaar en dag echt is verdwenen. Telkens zijn ze weer in onze tuin en laten hun melancholieke mereltonen horen. Vogelverdriet. En wij? Wij voelen ons schuldig dat we dit brave vogelgezinnetje – die toch ook jarenlang onze buren waren – zo bruut van hun onderkomen hebben beroofd voor zoiets triviaals als een fietsenhok

Hollands Licht

Er schijnt iets bijzonders aan de hand te zijn met de luchten boven het Nederlandse polderland. En wie de moeite neemt regelmatig even stil te staan en de blik naar boven te richten, kan dat bevestigen. Nooit, geen dag ziet de hemel boven Nederland er hetzelfde uit. Altijd is de lichtval, zijn de wolken anders. Geen wonder dat ons land zoveel grote schilders heeft voortgebracht. En landschapsfotografen inspireert. Er is zelfs een film over de mythe van het Hollandse licht gemaakt die ik altijd nog een keer wil gaan zien. Kijk op Hollands Licht.

• 
• 
•