• 
• 
• 

Klein drama in het bos

Wij hebben Debby nooit gekend. Het moet een van de kleine hondjes geweest zijn zoals we er zoveel van zien langs ons weggetje. De grote herder die Debby heeft doodgebeten kennen we wel. Een woest uitziende hond met een dikke kraag als de manen van een leeuw. Hij was nog maar vrij onlangs in het bos komen wonen. In zo’n pasgebouwd vakantiechaletje. De buurvrouw vertelde ons het verhaal van Debby en de herdershond.

Later kwamen we in het bos de moordenaar tegen met het gezin waar hij bij hoort. Strak aangelijnd en met een leren muilkorf om zijn bek. Ik was blij met die muilkorf om die valse kaken, maar het deed me ook wel een beetje pijn. Weet zo’n beest veel dat je kleine hondjes van oudere dames niet in je bek moet nemen?

Mooiste huis van Hillegersberg: het uitzicht

Mooiste huis van Hillegersberg

Wat ons betreft kan er geen misverstand over bestaan: dit is het mooiste huis van Hillegersberg. ’t Is niet eens een opvallend huis. Lang niet zo protserig als sommige van de rijkeluishuizen langs de Straatweg, waar overduidelijk mensen wonen die te veel geld en te weinig smaak hebben.

’t Staat er heel ingetogen. Maar wie eens wat beter kijkt, ziet dat alles klopt. De jaren dertig inrichting, de zwarte bouvier (geen labrador!) op het bordes, de donkere Jaguar die naast het huis geparkeerd staat en natuurlijk – het mooiste van alles – het uitzicht over de Rotte èn de plas. Op de bovenste verdieping staat achter een van de ramen een schildersezel.

Tja, als dit dag en nacht je uitzicht is, dan moet je wel tot schilderen of anders dichten komen.

Boterdorpsche Verlaat

Inmiddels ruimschoots opgeslokt door Rotterdam. Maar in de historische atlas van Zuid-Holland met kaarten uit omstreeks 1905 is nog te zien hoe de Boterdorpsche Verlaat ooit een kleine bebouwde enclave aan de Rotte was. Een gehuchtje omringd door natte weiden waar later de wijken Hillegersberg, Ommoord en Alexanderpolder zouden verrijzen.

Vaak wordt de lof gezongen van de grootsteedse skyline van Rotterdam. ‘Manhattan aan de Maas’. Dat soort megalomane flauwekul. Doe mij de Boterdorpsche Verlaat maar.

De kerk van Norg

De ontkerkelijking zet alleen maar verder door. Kerkgebouwen worden omgebouwd tot appartementencomplexen. Of tot peuterspeelzalen. In de jaren zestig en zeventig scoorden cabaretiers nog met lekker schoppen tegen de kerk. Nu hoor je er niemand meer over. De kerk? Gaaaap. Totaal oninteressant. Totaal geen factor meer. De laatste leden van de zwartekousenkerk in Zeeland en op de Veluwe zijn ons net zo vreemd als streng gelovige moslims in djellaba’s.

Toch willen kerk en geloof maar niet helemaal uit beeld verdwijnen. Denk aan het mediacircus rond het verscheiden van paus Johannes Paulus en het aantreden van de nieuwe paus Benedictus, voorheen de streng conservatieve kardinaal Ratzinger. De hele wereld zat aan de buis gekluisterd en hoogwaardigheidsbekleders uit de hele wereld werden ingevlogen voor dit spektakel rond twee stokoude mannen uitgedost als Sinterklazen. De paus is helemaal terug. Een icoon. Met de populariteit van een popster. Vooral bij jongeren naar het schijnt. De laatste stuiptrekkingen van een institutie die definitief ten dode is opgeschreven? Of de tekenen van een werkelijke revival van het geloof? Voortkomend uit een diepgewortelde, misschien wel genetisch bepaalde religieuze behoefte van ons mensen?

Als ik de kerk van Norg zie, ’s avonds in het donker mooi uitgelicht, badend in een warme troostrijke oranje gloed, hoop ik op het laatste.

Het bos is een kathedraal

Je kunt op verschillende manieren van de natuur genieten. Maar om de een of andere reden zijn wij in onze tijd nog steeds erg beïnvloed door de manier waarop de romantici in de tijd van Goethe de natuur beleefden. De natuur stond voor zuiverheid en puurheid (tegenover de verdorvenheid en decadentie van de grote stad). Voor romantische dichters en schilders was de natuur de plek waar ze in contact konden komen met het Goddelijke. Waar ze religieuze en mystieke ervaringen konden hebben. Ervaringen van ‘het sublieme’.

De Amerikaanse natuurestheticus Holmes Rolston schreef over esthetische ervaringen in het bos:
‘The forest is a kind of church. Trees pierce the sky, like cathedral spires. Light filters down, as through stained glass. (…) There is something about being deep in the woods, with the ground under one’s feet and no roof over one’s head, that generates religious experience.’

Winterwonderland in Drenthe

Ons eigen Schilleveentje bij Norg. Op de avond van tweede kerstdag begon de sneeuw te vallen. De dag erna werden we wakker in een verstilde witte wereld.

Op zo’n moment wil ik haiku’s kunnen schrijven zoals de grote meester Basho dat kon.

Een witte wereld
Onder mijn voeten
geknisper van bevroren takken

Nieuwe parkeerplaatsen

Ze hadden er zoiets moois van kunnen maken. Van het winkelgebied van Hillegersberg: de Bergse Dorpsstraat en de Weissenbruchlaan. Door er een voetgangersgebied van te maken. Heerlijk slenteren langs de winkels van de Bergse Dorpsstraat en dan een terrasje pikken aan het water van de plas. Genietend van de kleine zeilbootjes op het water en de ganzen en fuutjes. Maar nee, in Hillegersberg heerst het kortetermijndenken van fantasie- en visieloze ondernemers die niet verder kunnen kijken dan hun zonnebrandgebruinde van een foute zonnebril voorziene neus lang is. En dus is er maar weer eens een groot stuk stoep opgeofferd. En een stuk grasveld langs het water. Voor parkeerplaatsen. Zodat de lokale proleten en hun gekloonde Caroline Tensen vrouwen hun aso-SUVs, Porsches, BMW-cabrio en andere sneue, protserige nouveau riche bakken lekker in het zicht kunnen parkeren. Tja, waarom zou je ook? Ergens iets moois van maken als je het ook zo grondig kan verpesten

• 
• 
•