• 
• 
• 

Groningen, Westerkwartier, Allersmaborg

Ik ben jaloers op alle mensen die in het Groningse Westerkwartier wonen. In idyllische dorpjes als Garnwerd, Feerwerd en Aduarderzijl. Maar het meest jaloers ben ik op de bewoners van de Allersmaborg. Niets groots en meeslepends. Een bescheiden landhuis omringd door een klein, maar fijn park in Engelse landschapsstijl. Een oase van stijl en beschaving in het ruw gebolsterde Groningse boerenland.

Op deze verstilde winterdag verwacht ik dat elk moment een ijsvogeltje over het water scheert. Maar zonder dat is het ook goed.

Oliebollen

Een beetje mistroostig kijkt ze, de mevrouw in de oliebollenkraam aan de Bergse Dorpsstraat in Hillegersberg. Maar dat is helemaal niet nodig. Vorig jaar scoorden de oliebollen van deze kraam een 7,5 in de oliebollentest van het Algemeen Dagblad. (En dat is heel hoog, maar 18 van de 78 geteste bollen scoren een 7 of hoger). Ik ben benieuwd hoe ze het dit jaar doen. Wij genieten in ieder geval van onze bolletjes.

Kerststukje

Kerststukjes maken moet je aan profs overlaten. Een paar jaar geleden heb ik het voor het laatst geprobeerd. Meegetroond door de buurvrouw. Een avondlang ploeteren met oase, mos, takjes en andere materialen tussen een klein legertje vrolijk tetterende en ‘oh’ en ‘ah’ roepende dames. Het gezicht van manlief, toen ik trots met mijn object thuiskwam, sprak boekdelen. Net als de vraag ‘Ben je dáár de hele avond mee bezig geweest?’ Prompt zag ik het ding door zijn ogen. Een plomp, stijlloos geval. Met een teveel aan toeters, bellen en glitters om het gebrek aan idee, stijl en gevoel te verdoezelen. Geschikt om op het hoofd van een inbreker kapot te slaan of in een driftbui door de kamer te smijten. Maar meer ook niet. Nee, kerststukjes maken moet je aan profs overlaten.

Dit jaar heb ik een kerststukje van mijn moeder gekregen. Een lief ding. Sober, stijlvol, groen, soort van mystiek-Keltisch. Een gothic-kerststukje! Ik betrap mezelf erop dat ik eraan denk om het volgend jaar toch weer eens zelf te proberen.

Suikerbieten

De bietencampagne is in volle gang. Grote rookpluimen torenen boven de stad Groningen uit. In het westen van de stad een zware allesdoordringende lucht van gekookte bieten.

‘Houd suiker in Nederland’ staat op een groot geel spandoek. Nieuw Europees beleid dreigt de Nederlandse suikerboeren de das om te doen. Of dat erg is? Ik zou het niet weten. Bieten zijn geen gewassen die het landschap er bepaald mooier op maken. Net als maïs en aardappels. Anders dan graansoorten.

Maar die machtige fabrieken van CSM en de Suiker Unie langs het Hoendiep in Groningen hebben wel een speciaal soort schoonheid. Stukjes industrieel erfgoed. Robuust, machtig, afschrikwekkend. Maar tegelijkertijd op een bepaalde manier aandoenlijk en kwetsbaar.

Groningen, Westerkwartier, in de buurt van Feerwerd

Je waant je er ver terug in de tijd. Heel ver.

Dorpjes die Feerwerd heten. En Aduarderzijl. Een lang kanaal. Strenge bomenrijen langs smalle weggetjes met afgesleten asfalt. Een oud kerkhofje. Uitgestrekte weidse verten met vette Groningse klei. Geen rijkdom. Maar een paar grote herenboerderijen. Verder gehuchten en wierdendorpjes. Met onooglijke huisjes.

Nu wonen er vast wetenschappers van de Groningse universiteit in. Alternativo’s die lang geleden al de stad zijn ontvlucht. Maar vroeger moeten de bewoners hier bittere armoede hebben geleden.

Het soort armoede waar ik als kind over las in de boeken van WG van de Hulst. En waar je uit een soort volstrekt vals sentiment ineens naar kunt verlangen.

Monument voor een treurwilg

Dit had een stukje bij een ‘before’ en een ‘after’ foto moeten zijn. Helaas is het alleen een ‘after’ foto geworden. De wilg langs de Strekkade is omgehakt. Helemaal onverwacht kwam het einde niet. We dachten dat de mannen van de Plantsoenendienst wel zouden ingrijpen. En we vreesden dat dat moment niet ver weg was. In de jaren dat we hier woonden, zagen we hoe de boom steeds verder ging overhellen over het water. Op het laatst hing hij praktisch horizontaal, bijna als een loopbrug. Brutale kleine hondjes renden wel eens over de stam heen, helemaal tot aan de kruin van de boom. Toen ineens was het zover. Alleen de stronk en een stukje van de stam herinneren nog aan de oude wilg. Als een onbedoeld monument.

• 
• 
•