In Oss natuurlijk.

Op Schiermonnikoog dus; hier meer.

(NB: Nu Brummel boeken voor de zomer.)

In Zwolle. Dus een originele Herman Brood aan de muur.

Nog meer Schierfoto's

Rijpwetering, opeens was ik er toen ik de snelwegen en Schiphol achter me liet. Het dorp van..... Opeens schiet het me te binnen: Joop Zoetemelk! Er staat een standbeeld waar hij juichend over de finish gaat, ofschoon hij als 'eeuwige tweede' bekend stond. Hij moet vaak langs die prachtige molens zijn gekomen, die ik nooit eerder zag. Type grondzeiler, weet ik sinds gisteren. Past mooi bij Joop.

Een paar jaar geleden werd besloten tot een begraafplaats achter de Kerk in Kaag. Keurig aangelegd, paadjes, plantjes, nummertjes bij de graven. Het loopt geen storm. Een lege urnenhoek, één graf dat er al een tijdje ligt, en - helemaal aan de andere kant - een nieuw graf. Leven Kogenaren langer? Of liggen ze liever niet pal naast de scheepswerf?

Bezoek ook het museum.

Katwijk aan Zee, net zo mooi als vorig jaar , al is Joost er niet meer om de ballen op te halen.

Platgetrapt is het gras, precies op dit punt. Van de beginneling tot de prof: iedereen ziet dat hier Kinderdijk het mooist op de gevoelige plaat vastgelegd kan worden. Je moet wel erg veel talent hebben om hier nog iets origineels van te maken. Anders maar wat prutsen met Photoshop.

Nog meer foto's van Schier

"Volgens mededeling van oude eilanders rust hier de gehele bemanning, negen personen, van een Zweeds zeilschip dat met vliegend stormweer op de gronden van Schiermonnikoog is vergaan."

Onze Lorelei mijmert over dwalen en verdwalen.

Ten aanval! Lorelei verovert Schiermonnikoog.

Het bordje “verboden toegang” weegt niet op tegen de verlokking van het kleine gat dat al in het hek zit, en de spijlen die zo makkelijk nog ietsje verder buigen. Mijn vriend Steven en ik kruipen door het hek, en daar staan we, in het roemruchte stadion van FC Wageningen. Daar is het doel, waar de fameuze goalgetter Gerdo Hazelhekke zo vaak scoorde. De spelerstunnel, waar spelers van de topclubs op knikkende knieën uitkwamen voor een pot op de Berg. De ereloge, waar Wageningse notabelen een vaste plek hadden.

Maar de club is in 1990 failliet gegaan. De vele plannen om het terrein een andere bestemming te geven sneuvelden. En dus takelt het stadion steeds verder af. We wilden natuurlijk graag de tribune op, maar de gaten in het dak en de losse planken weerhielden ons. Rond de dug-out bloeien lieve bloempjes. Door de betonnen vloeren van de statribunes zijn bomen gegroeid.

Toch zijn er tekenen van leven. Het gras is kort, dus er is iemand die het maait. En van de bomen door het beton resten alleen de stronken, de rest is afgevoerd. Bijna surrealistisch is dat een lamp bij Party Restaurant de Berg, direct naast de hoofdtribune, nog keurig aanfloept als je in de buurt komt van de sensor.

Wie de lokaties heeft gezien van die superstadions van Ajax, AZ en Den Haag betreurt de teloorgang van FC Wageningen. Prachtig ligt het, midden in een villawijk, omgeven door groen, en slechts te bereiken via een smal weggetje door het bos. Gerdo c.s, is het niet tijd voor een ultieme poging hier iets heel moois van te maken?

Zeldzaam zijn ze niet in Nederland. Als je een beetje oplet (en niet alleen maar in hartje stad vertoeft) zie je ze vaak. Toch blijft het altijd een vreugdevolle gebeurtenis. Een ree zien. Of een stel reeën. Want meestal zie je ze in een klein clubje, van vier of vijf exemplaren. Deze stak onverhoeds over. Met zo’n typisch reeënhuppeltje. Een fotomoment dat niet mocht worden gemist.

Ongekend schaamteloos kan de natuur zijn. Sensueel, uitdagend, onbetamelijk.
Bloemen, paddestoelen (de Latijnse naam van het geslacht der stinkzwammen is niet voor niets phallus) kunnen je het schaamrood op de kaken bezorgen.
Deze boom? Een verwarde oude man of vrouw die de kleren heeft afgeworpen? Wachtend op een vriendelijke dwingende hand die terug naar het verpleeghuisbed geleid?
In de twintigste-eeuwse mensenwereld blijven deze taferelen veilig achter de muren van instellingen verborgen.
De natuur is in de middeleeuwen blijven steken.

Zo teer is de natuur…
Zo teer is de natuur dat het alleen iemand met het talent van Wordsworth, Goethe of Kopland past om te proberen er woorden voor te vinden.
Ik hul mij in liever stilzwijgen.

..... op het strand bij Voorne

Jaaaah, het is lente.
Vogels fluiten, bloesems ontluiken, lammetjes in de wei. Deze twee kleine schatjes vinden die mijnheer met dat grote zwarte ding voor zijn gezicht toch wel een beetje eng. Snel naar mamma.

Even voorstellen: ons nichtje Marlies.

Hoe aardig is het om op die prachtige dag in februari met een paar goede vrienden erop uit te gaan en de badplaats uit haar winterslaap te zien ontwaken.

Als we een top 10 van mooiste begraafplaatsen opstellen, scoort die van Veenhuizen hoog. Hij ligt op een verlaten uithoek in het dorp, omgeven door weilanden en bomen. De graven zijn een beetje een rommeltje, varierend van moderne recente graven tot eenvoudige rijen kruisen voor de vroegere werkers in de kolonie. Maar we komen er graag, op bezoek. Zie ook onze eerdere bespiegelingen over en foto's van Veenhuizen.

Het klinkt zo sympathiek: bouwen voor eigen bevolking. Wie wil niet dat jongeren de kans krijgen om in hun eigen dorp te blijven wonen? Nu lukt dat vaak niet, omdat er te weinig betaalbare huizen beschikbaar zijn.
Aan de andere kant: is het zo erg wanneer jongeren dan maar een dorp of stad verderop moeten gaan wonen? Dit is de eenentwintigste eeuw man. Niet de middeleeuwen, toen het volgende dorp te vergelijken was met wat nu voor ons een ander continent is.
Want onder het mom van bouwen voor eigen bevolking wordt wel die vermaledijde witte schimmel tegen dorpen aangeplakt en worden mooie stukjes groen aan de rand van dorpen volgebouwd, zoals met dit beeldschone veldje bij Norg gaat gebeuren.