Limburgse heuvels
Het Limburgs heuvelland is heerlijk. Altijd zonovergoten. Kronkelwegen die je door vriendelijk sluimerende dorpjes en gehuchten voeren. Klaterende beekjes in de dalen. Kloeke boerenhoeves in carrévorm met vakwerk. Beboste heuveltoppen. Hoog in lucht cirkelende buizerds tegen een strakblauwe lucht. In toppen van lage boompjes hun schrille tètètètèèèèèèh-liedje zingende geelgorzen. De bossen op de hellingen en heuveltoppen bieden schaduw en verkoeling op warme dagen. Veel beuken. Daar hou ik van. Beukenbossen hebben een mysterieuze, sprookjesachtige, middeleeuwse sfeer. En dan ineens tegen een boom hangt daar Christus aan het kruis. Je bent in Limburg per slot van rekening.
View from the bridge
Het is moeilijk om over Maastricht te schrijven zonder in clichés te vervallen. Dat het er altijd mooi weer is. Dat het de meest buitenlandse stad van Nederland is. Dat de vrouwen er zoveel chiquer en verzorgder bijlopen dan in de rest van ons land. Dat het een stad is waar je heen moet gaan om te genieten, van lekker eten en van het leven in het algemeen. Dat de sfeer er Zuid-Europees is.
Bij die Zuid-Europese sfeer horen misschien ook de instortende balkons van nieuwe appartementen op het Céramiqueterrein, een prestigieus stadsontwikkelingsproject op de andere oever van de Maas. Als ik me niet vergis, waren er door de bouwer goedkopere en dus kwalitatief mindere materialen gebruikt dan de bedoeling was.
De Hoge Brug (Hoeg Brögk) voor fietsers en voetgangers verbindt sinds eind 2003 de oude binnenstad met het Céramiqueterrein.
