Langs De Rotte (4)
Eindelijk rust. Nu de herfst begint en de recreanten met hun fietsen, skeelers, motorjachtjes en roeiboten zijn teruggekropen in hun holen, komt de rivier weer tot zichzelf. Kalm glijdt ze langs de groene kades, lege aanlegsteigers en onder verlaten bruggen door, waar niet langer stoere jongens met gewaagde sprongen vanaf duiken. Eindelijk rust. Tijd om te dromen en te peinzen, zoals het een rivier in het najaar betaamt.
Oh Hillegersberg
Als je dan toch in de Randstad moet wonen, in Rotterdam - en
niet in het gedroomde afgelegen klein boerderijtje in de Weerribben of in
Drenthe – dan maar in Hillegersberg.
Officieel woon je in een metropool, maar stiekem woon je in
een dorp aan de rivier en bijna buiten. Kort geleden hebben we het wandelen
rond de plas bij ondergaande zon ontdekt. Het water dat rood, oranje, paars,
roze en lila kleurt. De vredig dobberende eendjes. Hardlopers die hun vaste
rondje maken. De robuuste molen de trots oprijst op smalle strook tussen de
plas en de Rotte. Als een heimelijk baken van verzet tegen de voortwoekerende glimmende
hoogbouw die kilometers verderop de skyline van Rotterdam vormt.
Aan de overkant van de plas sluimert het dorp met
de lichtjes van de winkels en de oude kerk. Als je dan toch in de stad moet
wonen, dan maar in Hillegersberg.
