Kathleen schabbelt solo in Rotterdam.

De tweedeling is pregnant. Tussen de mensen die komen kijken (en fotograferen) en de mensen die komen om bekeken (en gefotografeerd) te worden. Een zomerse verkleedpartij voor dames en heren van middelbare leeftijd. De mannen met stijve boorden, vlinderstrikken en pandjesjassen. De dames in feestelijke avondjaponnen, blote schouders en gewaagde decolletés en extravagante hoeden.
Men flaneert of geniet van een picknick uit een rieten mand.
En oh ja, er is ook muziek.

Hoek van Holland, ach het was zo suf en pretentieloos. Maar je moet met je tijd meegaan. Get Hoekt! Hoek van Holland Rotterdam World Port World Beach! The beach to be! Gerard Joling die een van de nieuwe strandtenten opent en bekende rotterdammers die 'ambassadeur' van het nieuwe Hoek zijn. Dan kom je niet meer weg met oude houten vlonders, maar leg je een 'strandboulevard' van 1,8 kilometer aan, met olijfbomen er langs. Aan het einde ligt onze vaste strandtent, vroeger voor Hoekse begrippen hip en gewild. Er waren veel minder bezoekers dan bij de nieuwe tenten. Of ze last had van al die nieuwe concurrenten, vroeg ik de eigenaar. "Het wordt hier een nieuw Scheveningen", hield ze de moed erin. Ik durfde niet te vragen of ze een leuke strandtent in Monster of zo kende. 

Vlak bij elkaar in Rotterdam: een speelhal vol kinderen zo allochtoon als het maar zijn kan, en een zwembad vol met witte, Hillegersbergse kinderen dat het Zwarte Plasje heet. Onze Lorelei sloot de ene week vrienschap met een piepkleine pikzwarte rasta, en de volgende week met een keurig blank meisje van om de hoek.

Meer...

Voor het eerst zou Rotterdam Koninginnedag echt vieren, en daar moest ik bij zijn. Op het grote plein bij station Blaak optredens van tal van artiesten. Te laat zag ik dat er entreegeld betaald moest worden. Het enorme terrein was omzoomd met stalen schermen met zeil ervoor. Ik kon slechts door de kieren gluren, en zag Dries, Dries Roelvink. En verder - op veel oranje personeel na - bijna niemand. Dries' vertolking van Angels, voor iedereen in de verre omtrek goed te horen, deed me wat aan Idols denken.

Bij een friettent langs de Coolsingel stond een aandoenlijke man Italiaanse ballads te zingen (genre Eros Ramazzotti). Hij was niet zo bruin als Dries, maar de omstanders genoten. Volgend jaar ga ik weer naar het plein bij Blaak, als hij daar optreedt, gratis.

Het circus is natuurlijk fout, want leeuwen horen niet op hun poten te staan, en zeker niet voor onze lol. Maar hoe zit het met de kinderboerderij? Wij van de stad zijn niet zo goed op de hoogte van hoe het ideaal het leven van dieren op boerderijen kan zijn. Maar we vroegen ons af of die koeien, het halve jaar in de stal met hun nek in een leren band, met ietsje meer vrijheid de koters van Hillegersberg nog steeds zouden kunnen vermaken. En die geiten, moet dat echt zo dicht op elkaar en en in zo'n kille stal? Kwestie van geld of aandacht? Of moeten we niet zo zeuren?

PS: de poes had zeker niets te klagen, wat een leven.....

Een wonderlijke blauwe wereld

Jules Vernes 20.000 mijlen onder zee

Traag glijden de haaien voorbij

Kijk een reusachtige zeeschilpad

Bang om verzwolgen te worden

Maar toch altijd willen blijven

We waren in Blijdorp vandaag. We hebben hem niet gezien. Geen idee waar hij uithing. Maar overal waarde zijn geest rond. En zijn naam lag op veler lippen. Er was zelfs een Bokito Information Centre ingericht. En overal krantenberichten. Ik las dat hij kort geleden de waterpokken heeft gehad. Arme Bokito. Slim hoor, hoe ze in Blijdorp bezig zijn met de ‘branding’ van Bokito. Ik betrapte me erop dat ik zelfs een tikje teleurgesteld was dat ik hem niet te zien had gekregen.

Nu nog Schaap en Partners. (Advocaten? Notarissen?) Lommerrijk gelegen nabij het Euromastpark. Binnenkort Van Pelt BV, ons pril bedrijfje. Gaan we wel die lelijke aanbouw aan de achterkant weghalen. Mooi pandje toch?

Vondelpark? Nee. Een kleinschalig muziekfestivalletje in het Euromastpark. Het publiek verbaasde me. Rotterdam is synoniem voor nouveau riche. Teveel geld gekoppeld aan te weinig smaak. Toppers in concert, zeg maar.
Ouwe hippies die door de week een goedbetaald burgermansbestaan leiden, verwachtte ik niet. Maar ze zijn er kennelijk toch in onze zakenstad bij uitstek. Vrouwen van middelbare leeftijd in fladderjurken met grote oorbellen. De borsten, buiken en billen mogen blubberen. Want er is geld of er zijn schattige kindertjes (die je kunt laten beschilderen in een partytent).
En wat maakt het uit? Het aangename zomerweer, de relaxte sfeer en de aanstekelijke zigeunermuziek (van een band uit Antwerpen) maken alles goed.

Deze knappe jongeman is Jaya, de zoon van onze vrienden Elly en Jaro. Hij is maar een maand of vijf ouder dan onze Lorelei, maar wat maakt dat veel uit. Lorelei is, ondanks dat ze (natuurlijk!) een geweldige ontwikkeling doormaakt, nog een echte baby, terwijl Jaya zo naar een school voor deftige jongetjes kan.

Vandaag in het park bij de Euromast in Rotterdam: ouderwets multicultureel op het dertigste Dunya festival.

Eigenlijk waren ze een beetje vergeten, maar dankzij het nieuwe kabinet zijn de jaren vijftig weer helemaal terug. Winkels dicht op zondag, netjes met twee woorden spreken, en het gezin is weer de hoeksteen. Nu zijn er velen die de jaren vijftig zelf niet hebben ervaren, dus wat bedoelen we precies? Het ultime jaren vijftig gevoel vind je in de Maaastunnel voor fietsers en wandelaars in Rotterdam. Ik was er jaren niet geweest, en ik kan me zelfs niet heugen er in mijn studententijd (jaren zeventig, want ik ben ook uit de jaren vijftig!) ooit doorheen te zijn gegaan. Maar het is een schitterend bouwwerk, en er is nauwelijks iets veranderd vergeken met de zwart-wit foto's van net na de oorlog. Ik bid dat de morele behoudzucht van het nieuwe kabinet zal verhinderen dat dit monument ooit zal wijken voor weer zo'n protserige brug.
(Meer foto's van de Maastunnel....)

Het uitje voor strandliefhebbers uit Rotterdam, het strand, de pier en de imposante Maeslantkering

Hoek van Holland in december, ook in kleur, kleur, en kleur .

Ik hou van de bruggen van het Vondelpark. Niet opdringerig, niet protserig zijn ze. Maar stil en bescheiden. Hun schoonheid kan je gemakkelijk ontgaan als je geen speciale aandacht aan ze besteed. Wie dat wel doet en ze oversteekt met een kinderwagen, kan zich zomaar Mary Poppins wanen.

Hippe, zelfbewuste Amsterdammers op een herfstige zondag in het Vondelpark. Met kinderwagens, bakfietsen, op skeelers of hardloopschoenen. Het oude park verdraagt ze geduldig. Straks zijn ze weg. Terug naar hun hip ingerichte huizen of zelfbewust pratend in een hip café. Dan is het park weer met zichzelf alleen. En kan het zich weer laten terugzakken in melancholiek gepeins zoals oude parken dat kunnen doen.

Je zult mij niet horen zeggen dat het mooi wonen is in of in de omgeving van Rotterdam. Het is er vol, vies en lawaaiig. Er is te weinig groen. Nee, er zijn echt mooiere steden en plaatsen. Maar zelfs in of bij Rotterdam zijn mooie plekken en huizen te vinden. Deze is misschien wel de mooiste of komt daar dicht in de buurt. Een prachtig, origineel vormgegeven huis met uitzicht over de Ackerdijkse Plassen. Jaren geleden stond het er zomaar ineens. En sindsdien ben ik stikjaloers op de bewoners.

Ackerdijkse Plassen. September. Weinig vogels, maar wel andere gevleugelde wezentjes. Ik weet weinig van vlinders. Ik ken het oranjetipje, maar deze kleine fladderaar? Maakt ’t uit. Meer nog dan bij vogels kun je van vlinders genieten zonder ook maar iets van ze af te weten.

Een merkwaardig gezicht. Alsof een schip het strand op is komen varen. In verre buitenlanden zie je soms dit soort beelden. Van scheepswrakken die met een storm op het strand geworpen zijn en nooit zijn opgeruimd. In het aangeharkte Nederland kan het niet anders zijn dan gezichtbedrog. Een schip op weg naar zee door de Nieuwe Waterweg gezien vanaf het strand van Hoek van Holland

Vissen. Zomaar wat slenteren. Uitkijken over de zee en mijmeren. De pier van Hoek van Holland nodigt uit tot ledigheid. Tot contemplatie. Tot tijdverdrijf dat niet gericht is op het tot stand brengen van iets. Niet gericht op het consumeren van iets of afnemen van een of andere dienst.
Waar vind je dat soort plekken nog?

Kijk ook naar deze man met blauwe parasol en dezeman met blauwe zwemband.

Ik kan er uren naar kijken. Naar de zwanen die langs de pier van Hoek van Holland deinen. Vele tientallen zijn het er. In een lange rij. De sierlijke halzen gebogen, onder water knabbelend aan zeewier en aan het mos dat zich op de grote stenen heeft vastgezet. Dat denk ik tenminste. Zo volstrekt misplaatst, aan de ene kant. Die delicate zwanen die thuishoren in slotgrachten en goed onderhouden oude parken, peddelend in de Nieuwe Waterweg tegen een achtergrond van verroeste oceaanstomers en moderne containerschepen. Maar tegelijkertijd een bijna vanzelfsprekend fenomeen. Want de natuur laat zich niet dwingen. Stelt zich niet de vraag of iets wel ‘klopt’. Maar past zich simpelweg aan aan de omstandigheden.

Update: eens gekeken of de foto beter zou worden door de bovenste rand er af te knippen, zoals BuitH en Belinda voorstellen.

Bungee jumpen? Trampolinespringen? Iets daar tussenin? Hoe komen wij mensen de dagen door nu wij niet al onze tijd hoeven te besteden aan voedsel vergaren en vijanden op afstand houden? Het spel is een ernstige zaak.

Geen gewoon strand, het strand van Hoek van Holland. Zonne- en pootje baden met als decor het grootindustriële complex van Europoort. Spelen in de branding terwijl op de achtergrond de zeecontainerschepen door de Nieuwe Waterweg naar zee schuiven. Op maar weinig plaatsen komen de menselijke maat en dat wat de mens aan grootschaligheid tot stand heeft gebracht, zo dicht bij elkaar.

Kenianen, Kenianen, Kenianen. Ethiopiërs. Dan een hele tijd niks. En dan de rest. Het moet een vreemd gezicht zijn voor een alien die ergens ver weg vanaf een plek in de ruimte met een supertelescoop naar ons aardbewoners tuurt. Kleine, magere, taaie zwarte wezentjes in korte broekjes die zich snel voortbewegen, gadegeslagen en aangemoedigd door weldoorvoede, pafferige, in dikke lagen textiel verpakte soortgenoten. Hoewel soortgenoten? Hoe groot kan het contrast zijn tussen twee mensen?

Waarom gaan mensen naar een marathon kijken? Leedvermaak? Een marathon is toch vooral een parade van mensen die pijn lijden, ontzettend afzien, zichzelf onverantwoord afbeulen, volkomen in zichzelf gekeerd zijn. Wat je allemaal niet aan verkrampte en verstijfde lijven, lijfjes en gezichten aan je voorbij ziet trekken. Heroïsch? Niet zelden is het vooral pijnlijk om naar te kijken. Het enige verschil met de openbare terechtstellingen waar middeleeuwers graag naar gingen kijken, lijkt soms te zijn dat dit vrijwillig is. (Hoewel…) Maar soms is er dan toch ineens zo’n moment van ontspanning. Van vreugde. Van interactie tussen toeschouwers en loper. Dat zijn mooie momenten.

Daar loopt ie. Sammy Korir, winnaar van de Rotterdamse marathon 2006, op weg naar de 34 kilometer. We zijn toch maar even gaan kijken op deze prachtige zonnige dag. En als je er dan toch bent, is het ook wel leuk. Het routineus spelende dweilorkestje, de gewichtig kijkende agenten, de bij elke passerende loper trouwhartig applaudisserende toeschouwers, de onderling grapjes makende Rode-Kruismedewerkers die tegelijkertijd uitstralen dat ze heus wel .adequaat zullen optreden als dat nodig is. Zelf vind ik de rondcirkelende helikopters altijd het meest opwindend. Ik telde er op een gegeven moment vier tegelijk. Dan weet je dat er echt iets aan de hand is. Iets spannends.