
Ik hou van de bruggen van het Vondelpark. Niet opdringerig, niet protserig zijn ze. Maar stil en bescheiden. Hun schoonheid kan je gemakkelijk ontgaan als je geen speciale aandacht aan ze besteed. Wie dat wel doet en ze oversteekt met een kinderwagen, kan zich zomaar Mary Poppins wanen.
Hippe, zelfbewuste Amsterdammers op een herfstige zondag in het Vondelpark. Met kinderwagens, bakfietsen, op skeelers of hardloopschoenen. Het oude park verdraagt ze geduldig. Straks zijn ze weg. Terug naar hun hip ingerichte huizen of zelfbewust pratend in een hip café. Dan is het park weer met zichzelf alleen. En kan het zich weer laten terugzakken in melancholiek gepeins zoals oude parken dat kunnen doen.