Het mooiste nummer van de Red Hot Chilli Peppers

Koikarpers. Ik wist wat het waren. Meer niet. Tot ik laatst
in een tuincentrum belandde met een vijver waarin tien tot vijftien van deze
vissen rondzwommen.
Zeker een kwartier heb ik met open mond staan kijken. Naar
het trage glijden en draaien, stijgen en dalen van deze koninklijke gekleurde waterwezens.
Ik vergat alles om me heen. Raakte in een soort trance. Een toestand van
hypnose.
Nu weet ik wat ik worden wil als ik groot ben. Geen
boswachter geen dierenarts, geen schaapherder, geen dolfijnentrainer. Ik wil
monnik de worden die in een zenklooster voor de koikarpers zorgt. Elke dag
urenlang aan de rand van een vijver zitten met koikarpers. Alleen maar kijken.
Als ik dan nog niet verlicht wordt, is er geen hoop meer.

Niets idyllisch’ of Ot en Sien-achtigs aan deze beelden van onze grote havenstad. Wel romantiek. Maar van een ander soort. Je kunt je bij het zien van deze beelden een zeeman wanen op de grote vaart die de stad binnenkomt. ‘This is Rotterdam, man.’
