De eerste post op 18 december 2004. Nu bijna 250 posts verder. Nr 1 bij Google bij zoeken op 'dwaalgasten'. Ruim 12.000 bezoekers sinds de start. Een schare van trouwe bezoekers. We gaan door!

Lorelei vierde haar derde verjaardag met haar vriendinnen, kreeg prachtige roze muiltjes, die Fay aantrok en niet meer wilde afstaan.

'You would cry too if it happened to you'.

Dankzij de voedseldroppings van onze Lorelei is er veel te genieten in de vijver achter ons huis.

Onze buren wonen al zo lang in hun huis dat ze alles over onze straat weten. Laatst vertelden ze ons dat onze Borchsatelaan vroeger de Bergselaan heette. En dat we die naam kwijt raakten toen Hillegersberg in de oorlog door onze megalomane buur Rotterdam werden opgeslokt, die al een Bergselaan bleek te hebben. Ik bedoel maar. Ik haast me dus om ook wat historie van ons straatje vast te leggen. Zodat ook ik later interessante weetjes heb. Op het google plaatje een paar memorabele punten. Natuurlijk heeft onze prachtige Borchsatelaan de eerste punaise gekregen. Maar ook dat idyllische plekje aan de linker vijver achter het Bergplein (die naam mocht wel zo blijven, phuh), waar onze Lorelei dagelijks de eendjes voert (waarover in de volgende post meer).

Helaas, ook onze prachtwijk heeft zijn rotte appels. Sinds kort staat er een zwaar hek ("verboden toegang, artikel...") voor de toegang naar de oostelijke vijver achter het plein. Geplaatst en beheerd door de eigenaar van de aanpalende woning. Dit tart de over de jaren gegroeide samenleving tussen ons van de Borchsatelaan (koopwoningen) en zij van de pleintjes (tot voor kort huurwoningen). En dan heeft het nieuwe Hoofd Groen van de deelgemeente ook op ozne pleintjes huisgehouden. Deze man (kan geen vrouw zijn) hangt de filosofie aan dat struiken en bomen het vrije uitzicht maar belemmeren, en snoeit dus alles weg. Dat heeft hij eerst in het nabije Beatrixpark geflikt, en nu ook op onze pleintjes. Het ergste is misschien wel dat hij (god mag weten waarom) op de kale vlaktes vervolgens lullige rijtjes mini-struikjes en plantjes uit het tuincenrum plant.

Nou, dat was het zo'n beetje. Een wat lange post, maar de historie van je buurtje raffel je niet even af. Dat heb ik wel geleerd van onze buren!

In onze tuin is het elk voorjaar een darwinistisch festijn. We laten maar niet zien waar onze twee suffe katten, die zich dan medogenloze killers tonen, mee thuis komen. Laten we het erop houden dat een zieltogende lijster, die prachtige vogel, heel erg was, hoewel ook vermoorde merels een naar gezicht zijn. En het gegil van kikkers die uiteengereten worden, vinden we toch wat te cru voor onze podcast. Onze poezen moeten gelukkig niets hebben van het paar eenden dat onze tuin elk jaar opzoekt voor de reproduktie. Toch is het ook voor hun een struggle for life. Vorige maand bedelden er zo'n tien kleintjes om brood; elke dag werden het minder en toen zagen we ze helemaal niet meer. Maar de ouders zijn volhouders. Weer is er nestje, en opnieuw verdringen verrukkelijke pluiseendjes zich om de korstjes. We duimen voor ze; Darwin weet wel beter.

De vijfde van links, da's onze Lorelei (foto: Jacomine Braun)

Geboren op 1 augustus 2006, onze dochter Lorelei!

Nog eentje dan.......

Achterin de tuin heb ik twee vogelbadjes gemaakt. Dat kan het jonge gezinnetje wel waarderen. Lekker badderen met z’n allen. Onder het toeziend oog van ma.

Het zijn geen vriendinnen. Onze twee poezen. Ook al zijn het (half?)zusjes uit één nest. Ze dulden elkaar, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Soms als ze elkaar onverwacht tegenkomen – de ene kat springt op de bank, vlakbij de plek waar de andere nietsvermoedend ligt te slapen – vlamt een felle agressie op. Geblaas, diep gebrom, uithalen met getrokken nagels. Waar die diepgekoesterde haat vandaan komt? Ik heb werkelijk geen idee. Zou het leven van de poesjes niet veel aangenamer en gezelliger zijn als ze in harmonie met elkaar zouden leven?

Aan de andere kant: misschien is het ook wel lekker om niet te hoeven doen alsof, zoals wij mensen vaak moeten.

Webloggers zijn poezenmensen. Wij vormen daarop geen uitzondering.

Dit is onze Sissy.

Sissy is de neuroot. De kat die in de auto de hele weg blèrt en nat van het zweet op de plaats van bestemming aankomt. De kat die zo overgeprikkeld raakt wanneer je haar een tijdje aait dat ze plotseling begint te bijten. De kat die er niet tegen kan als je haar van bovenaf benadert. Voor je het weet, heb je een haal te pakken. Dat doen wij dus ook niet, haar van bovenaf benaderen. Als poezenmens heb je je maar aan te passen.

Kerststukjes maken moet je aan profs overlaten. Een paar jaar geleden heb ik het voor het laatst geprobeerd. Meegetroond door de buurvrouw. Een avondlang ploeteren met oase, mos, takjes en andere materialen tussen een klein legertje vrolijk tetterende en ‘oh’ en ‘ah’ roepende dames. Het gezicht van manlief, toen ik trots met mijn object thuiskwam, sprak boekdelen. Net als de vraag ‘Ben je dáár de hele avond mee bezig geweest?’ Prompt zag ik het ding door zijn ogen. Een plomp, stijlloos geval. Met een teveel aan toeters, bellen en glitters om het gebrek aan idee, stijl en gevoel te verdoezelen. Geschikt om op het hoofd van een inbreker kapot te slaan of in een driftbui door de kamer te smijten. Maar meer ook niet. Nee, kerststukjes maken moet je aan profs overlaten.

Dit jaar heb ik een kerststukje van mijn moeder gekregen. Een lief ding. Sober, stijlvol, groen, soort van mystiek-Keltisch. Een gothic-kerststukje! Ik betrap mezelf erop dat ik eraan denk om het volgend jaar toch weer eens zelf te proberen.

Afgelopen week vlogen ze uit. Nou ja, vlogen. Hulpeloos geklapper met stompjes die nog vleugels moeten worden. Een staart hebben ze ook nog niet. Evenwicht bewaren is dus moeilijk.

Twee hebben het tot dusver gered. Nummer drie zijn we uit het oog verloren. Voor zijn of haar lot moet worden gevreesd.

Nou ja, twee uit drie is ook niet echt slecht.

Daar zitten ze dan in onze voortuin. Aandoenlijk te wezen. Dan eens in die struik, dan weer na halsbrekende toeren en woest gefladder een struik verderop. Onnozele halsjes zijn het die de wereld bekijken met een blik die het midden houdt tussen verbijstering en berusting. Pa merel blijft trouw regenwormpjes aanvoeren.

Wij bidden tot onze lieve Heer dat hij deze twee kleintjes door deze gevaarlijke dagen tot ze echt kunnen vliegen, heenhelpt.

Er broedt weer een merel in de voortuin. Gelukkig dit keer niet in de roos pal naast de voordeur. Telkens als we de deur uitgingen, bezorgden we het diertje een hartverzakking. Dit jaar nestelen ze in een dichte donkergroene struik langs het tuinpaadje. Ik kan het niet laten om bij het voorbijgaan telkens even tussen de bladeren door te gluren. Daar zit ze dan weer. Moeder merel vastgekleefd op het nest. Een groot starend oog. Een hysterische blik. Pa die opgewonden roepend van tak naar tak hipt in een poging je aandacht af te leiden. Maar de ellende begint pas als de jongen straks het nest verlaten. Onhandige dikke wezens zonder staart, die nog niet kunnen vliegen. Die wat hulpeloos in de voortuin rondscharrelen roepend om hun moeder. Een makkelijke prooi voor katten, waaronder onze eigen. Laffe theemutsen die bij het zien van die sneue donsbollen in kille moordmachines veranderen. Hoe vaak heb ik niet zo’n vogeltje voor de klauwen van een van onze katten van de grond opgeraapt en op een tak gezet? Om dan soms toch nog te moeten toekijken hoe het diertje even later alsnog een vreselijke dood sterft. Ik hoop dat die ellende ons dit jaar bespaard blijft.

Update: drie jonkies geboren!