Kerststukje
Kerststukjes maken moet je aan profs overlaten. Een paar
jaar geleden heb ik het voor het laatst geprobeerd. Meegetroond door de
buurvrouw. Een avondlang ploeteren met oase, mos, takjes en andere materialen tussen
een klein legertje vrolijk tetterende en ‘oh’ en ‘ah’ roepende dames.
Het gezicht van manlief, toen ik trots met mijn object
thuiskwam, sprak boekdelen. Net als de vraag ‘Ben je dáár de hele avond mee
bezig geweest?’
Prompt zag ik het ding door zijn ogen. Een plomp, stijlloos
geval. Met een teveel aan toeters, bellen en glitters om het gebrek aan idee,
stijl en gevoel te verdoezelen. Geschikt om op het hoofd van een inbreker kapot
te slaan of in een driftbui door de kamer te smijten. Maar meer ook niet.
Nee, kerststukjes maken moet je aan profs overlaten.
Dit jaar heb ik een kerststukje van mijn moeder gekregen.
Een lief ding. Sober, stijlvol, groen, soort van mystiek-Keltisch. Een
gothic-kerststukje!
Ik betrap mezelf erop dat ik eraan denk om het volgend
jaar toch weer eens zelf te proberen.
